Birkaç gün önce eşimle Naz'ı annaneye bırakıp sinemaya gittik. Zavallı annem canı sıkılmasın diye ( kesmeyi çok sever bu arada )evde ne kadar dergi varsa çıkarmış . Tabi bu arada benim daha okumadığım dekorasyon dergileri de gümbürtüye gitmiş oldu...
O reklam sayfaların birinde bu oyuncağı görmüş, daha önce de internetten görmüştü ama;bu kadar cazip gelmemiş demekki .
O geceden beri kestiği sayfa elinde bundan istiyorum diye tutturuyor.Zavallı annem de adını akua dodo demiş şimdi de adı öyle kaldı. Ben ne kadar biraz daha istesin desem de serdar beyler!!! böyle düşünmediğinden hafta sonu alındı. Ve beklenen son: neden konuşmuyor? sadece yazıyor ,hadi kendi yazsın ...
Tam bir hayal kırıklığı sizin evde de oluyor mu bilmem ama; kızım kafasında hayal ettiği gibi olmazsa bir oyuncak ya zamanla alışyor ya da asla oynamıyor.
Günün en güzel tarafıysa Naz' la Serdar'ın oyun halısına yazdığı iki cümleydi
SENİ ÇOK SEVİYORUM ANNECİM
SENİ ÇOK SEVİYORUM CANIM...
TANIŞTIĞIMA MEMNUN OLDUM CANIM
YanıtlaSilÇOK HOŞ BLOG
BEKLERİM.
EKLEDİM TAKİPTEYİM
Silbence de iki cümle günü müthiş bitirmiş :)
YanıtlaSilEVET ÖYLE OLDU CANIM
Silbiz büyüklerde öyle değilmiyiz?beklentimizin altında olan hiçbirşeyi kabullenemeyiz,belki zamanla alışır,mutlu günler...
YanıtlaSilkabullenmek zaman alıyor ama olsun çocuklarımıza can feda ;;))))
SilHoşgelmişsin ya ben de hoşbuldum şimdi :)
YanıtlaSilhoşgeldin sefalar getirdin:))
Sil